Zawsze myślałam, że ojczyzny nie można zmienić – jak nie można zmienić kraju dzieciństwa I wspomnień z rodzinnego domu. Uważałam, że można zmienić dom, miejsce zameldowania, a nawet obywatelstwo, ale ojczyzna zawsze pozostanie ta sama. Myliłam się.
Jak było, tak było, lecz miało swój czar.
(Johann Wolfgang Goethe)
Rodriguez, młody, przystojny Hiszpan z ogromnym poczuciem humoru wzbudzał podziw u wszystkich dziewczyn. Zaliczał się do tych romantycznych facetów, którzy dla miłości są w stanie zrobić wszystko: porzucić rodzinny kraj, zmienić pracę i przenieść się z upalnej Barcelony do odległego o tysiące kilometrów chłodnego Monachium.
Piątek to ulubiony dzień monachijczyków na zakupy. Z okolicznych miejscowości zjeżdża młodzież, która dopiero pod koniec tygodnia ma czas, żeby się spotkać, coś kupić, pobawić. Centra handlowe cieszą się popularnością wśród miejscowych I przyjezdnych. Jest w nich wszystko, co można sobie zażyczyć: butiki z eleganckimi ciuchami, firmowe salony z odzieżą I obuwiem, markety z elektronicznym sprzętem, dziesiątki kawiarenek I barów, w których można smacznie zjeść.
Wiosna, lato, Monachium kolorowe, a ja wciąż w ponurym nastroju. Może wam się to wydać dziwne, lecz właśnie teraz z sentymentem wspominam… Sylwestra sprzed półtora roku. Ostatniego udanego.
Świat bez kobiet byłby jak ogród bez kwiatów
Pierre de Brantome
Od lat obiecuję sobie, że w marcu napiszę o Dniu Kobiet… i zawsze zapominam. Tak więc, ten artykuł zaczęłam pisać rok temu, aby o tym święcie nie zapomnieć. I gdyby nie ostatni komentarz sąsiada, że lubi maniery kobiet ze wschodu, z pewnością zapomniałabym nie tylko o Dniu Kobiet, ale o tym, że w ogóle jestem kobietą.
Emocje literackie mają zwykle charakter ledwie środowiskowy. To burze w szklance wody. Doprawdy, pewnie trudno w to uwierzyć, ale kwestie, które w literaturze fascynowały znawców — od rosyjskich formalistów po Jacques’a Derridę (choć to już przecież przedwczorajsza moda) — zupełnie nie zajmują większości czytelników, a już zwłaszcza nabywców powieści. Czy można dostrzec w nowej powieści świadomość derridiańskiego przełomu? To może być rzecz jasna kwestia fundamentalna. Nieszczęśliwie rozgrzewa tylko (choć też nie do białości) bardzo wąskie społeczności literaturoznawców.